Onu İlk Gördüğümde

Kırk yıl önce Nicholas Bell, Austin'de ezici borçları ve geçindirmesi gereken bir ailesi olan bir kamu avukatıydı. Örgüt için çalışan genç bir adamın davasını kazandıktan sonra, suç patronu Frank Campano Pointe II kapısını çaldı. Frank, Nicholas'ı ve karısı Meredith'i Fisher Island'daki malikanesine uçurdu — özel feribotları ve okyanus manzaralı, kapılarla çevrili bir cennet. Frank'ın karısı Jenny'nin onların Teksas'taki memleketinden olduğu ortaya çıktı. Çocukları arka bahçede birlikte oynadı. Sonra Frank masanın üzerinden bir dosya kaydırdı; içinde Nicholas'ın Houston'daki meşru bir pozisyon teklif eden firmada temsil edeceği korkunç müvekkiller vardı. Karşıtlık hesaplanmıştı: takım elbiseli canavarlar için mi çalışırsın, yoksa benim için mi? Nicholas, Frank'ın elini sıktı. Yirmi yıl boyunca o çizgiyi bir daha net göremeyecekti.

Daniel, kiralık uçuş kılığında, sahte pasaportlarla onları Napa'dan uzun menzilli bir jetle kaldırıyor. Uçuş planında Paris yazıyor. Sonra uçuş ortasında Hannah, planlanan yakıt ikmali için New Jersey'deki Teterboro'ya değil, örgütün kendi toprakları olan Miami'ye indiklerini fark ederek uyanıyor. Hannah'nın eli Grady'nin numarasının üzerinde geziniyor, federal kurtarma çağırmaya bir rakam kalmış. Ama Daniel'ın titreyen elini, gergin bakışlarını okuyor — bu onun planı da değilmiş. Kapıların mühürlenmesini ve kimsenin uçaktan inmemesini emrediyor. Kırk iki dakika boyunca yakıt kamyonları etrafta dolanırken Hannah pencereden izliyor, kabin kapısı açılırsa diye bir kaçış planı çiziyor. Kapı hiç açılmıyor. Tekrar Paris'e doğru kalkıyorlar. Hannah, Atlantik üzerindeki kalan saatler boyunca uyumuyor.

Paris'te Hannah, Bailey'yi sahte bir güzergâhtan geçiriyor — görkemli Hôtel Le Bristol'e girip yan kapıdan çıkıyorlar, Avenue Gabriel üzerindeki samimi La Réserve'e yürüyorlar. Bailey, askeri ceket giyen sakallı bir adamın onları takip ettiğini fark ediyor; adam geçene kadar bir çocuk butiğine sığınıyorlar. La Réserve'de Hannah, döner merdivenden 202 numaralı odaya çıkıyor — Owen'la balayını geçirdiği aynı oda. Kapıyı çalıyor. Nicholas açıyor. Hayatta. Nicholas, kendisinin ve Owen'ın bu an için yıllarca plan yaptığını, örgütün hamlesini tetiklemek için uzak Teksas göl evindeki işbirlikçi bir adli tabiple ölümünü sahnelediklerini, böylece Nicholas'ın tepkiyi hâlâ kontrol edebileceğini açıklıyor. Quinn ve Teddy beklenenden daha hızlı hareket etmiş. Sakallı adamın, Nicholas'ın koruyucusu Seth olduğu ve onları havalimanından itibaren gölge gibi takip etmek için gönderildiği ortaya çıkıyor.

Beş yıl önce Owen, Yeni Zelanda'da bir bağ evinde sahte bir isimle yaşıyordu; gündüz asma bakıyordu, gece örgütün haritasını çıkarıyordu. Nicholas'a Fiji'den bir mektup gönderdi, sonra Nicholas'ın otel odasına bir zarf dolusu kanıt bıraktı. Aylar sonra Nicholas, Bailey'nin Instagram'ı üzerinden yanıt verdi — Owen'ın bir davet olarak tanıdığı bir aile fotoğrafı. Owen Hawaii'deki oteli aradı. Nicholas, Bailey'yi ve Hannah'yı Owen'dan nefret ettiğinden daha çok sevdiğini söyledi. Büyük Ada'da bitişik odalarda buluştular. Nicholas, kurulu bir silahı Owen'ın göğsüne dayadı. Owen kıpırdamadı — ölürse, ailesi en azından daha güvende olurdu. Nicholas silahı indirdi. Günlerce örgütün suçlarını belgeleyen yirmi bin doküman derlediler. Son sahil yürüyüşlerinde Nicholas bir uyarıda bulundu: bu iş ikisinin de sağ kalmasıyla bitemez.

Günümüzden dört yıl önce Nicholas, bir doğum günü yemeğinde Frank'la yüzleşti. Yıllardır örgütün kızı Kate'i — Owen'ın ilk karısı, Bailey'nin annesi — bir trafik kazasıyla öldürdüğü söylentilerini görmezden gelmişti. Frank'ın güvenceleri her zaman yeterli olmuştu. Ama Owen'ın yeniden ortaya çıkışı şüphe tohumları ekmişti ve Nicholas sonunda en eski dostunun neyi sakladığını okuyabiliyordu. Frank itiraf etti: Kate, Nicholas'ın işi hakkında ABD savcılığında sorular soruyordu ve örgüt içinde tehlikeli sinyaller veriyordu. Quinn — o sırada kocası Owen'ın ifadesi yüzünden hapse giren genç bir anne — adamlara Kate'i susturmak için korkutma yetkisi verdi. Ama onu öldürdüler. Frank yıllarca bilmediğini, sorumlu teğmenlerin çoktan öldüğünü iddia etti. Nicholas aralarının bittiğini söyleyip gitti; taşıdığı keder yeni ve daha keskin bir kenar kazanmıştı.

Antibes'te Bailey, Picasso Müzesi'ne giriyor ve günün son turuna katılıyor. Picasso'nun Ulysses ve sirenler tablosunun önündeki bankta olması gerekiyor — Owen'ın seçtiği buluşma noktası. Tel çerçeveli gözlüklü genç bir adam onu fazla dikkatli izliyor; adam çoktan vazgeçmiş olana kadar kilitli bir tuvalette saklanıyor. Banka tek başına dönüyor. Sonra biri yanına oturuyor. Bakmadan önce onun olduğunu biliyor — varlığı, bedeninin almayı hiç bırakmadığı bir frekans. Sekizinci sınıftaki Odysseia projeleri için gece boyu çalıştıklarını, babasının gece on birde poster kartonu ve kalemler almak için şehrin öbür ucuna gittiğini anlatıyor. Owen gülüyor. Bailey dönüyor. Saçları farklı, yüzü daha ince, gözlerinin ardında daha önce hiç görmediği bir hüzün birikmiş. Ama o. Elini tutuyor.

Hannah ve Nicholas, Èze polis karakolunun yakınında şık giyinip Frank'ın sekseninci yaşını kutladığı yamaçtaki ortaçağ oteline tırmanan taş basamakları çıkıyorlar. Bir güvenlik görevlisi Hannah'nın tabletine neredeyse el koyuyordu — Hannah onu bebek monitörü diye geçiştiriyor. Akdeniz manzaralı verandada, seksen davetlinin arasında Nicholas, partinin karşı ucundan Frank'la göz göze geliyor. Eski dostlar gibi kucaklaşıyorlar ama Quinn ve Teddy babalarının iki yanında nöbetçi gibi dikiliyorlar. Nicholas şartları açıklıyor: yerel polis yakınlarda ve eğer kendisi ve Hannah yirmi dakika içinde sağ salim çıkmazlarsa, onlarca yıllık suçları ayrıntılarıyla belgeleyen dosyalar federal savcılara iletilecek. Hannah'nın taşıdığı tablet, altı Campano çocuğunun evlerinden canlı gözetleme görüntülerini gösteriyor — her havale, her suç belgelenmiş. Teddy Nicholas'a saldırıyor. Yumruğu Hannah'nın çenesine denk geliyor. Bir güvenlik görevlisi silahın namlusunu kaburgalarına bastırıyor.

Frank muhafızlarına geri çekilmelerini emrediyor ve Nicholas'ı yalnız başına arka odaya götürüyor. Onlar yokken Quinn, barda Hannah'ya bu aileye saldırdığınızda her zaman bir bedel olduğunu söylüyor — ve Hannah bedelin Nicholas'ın kendisi olacağını anlıyor. İçeride Frank, Nicholas'ı kasıtlı olarak vuruyor: omzuna sıyırma atışı, kan çıkıyor ama öldürmüyor. Yarayı ilk yardım çantasıyla sarıyor. Kırk üç yıldır birbirini tanıyan iki adam arasındaki konuşma tuhaf bir şekilde şefkatli; ikisi de bunun bir veda olduğunu anlıyor. Frank, Hannah, Bailey ve Owen'ın kalıcı güvenliğini garanti edebilir ama Nicholas'ınkini edemez. Hannah'nın Quinn'in sözlerinden ve Nicholas'ın sakinliğinden kavradığı bir şey daha var: Frank başından beri bu planın parçasıydı. Owen üçünü bir yıl önce bir araya getirmişti. Sigorta işe yarıyor çünkü Frank onu içeriden uyguluyor.

Hannah, Nicholas'ı Antibes'e götürüyor. Bir otoparkta, onlara benzeyen yemler arabayı Nice havalimanına doğru sürüyor; Nicholas ise Seth'le birlikte ayrı bir arabaya binip karısının ve kızının gömülü olduğu Toskana'daki bir çiftliğe gidiyor — şimdilik güvende, ama sonsuza kadar değil. Hannah'nın alnını öpüyor ve bunun bir veda olmadığını söylüyor. Marinada Hannah, beş yıl boyunca kullanmayı öğrendiği yatı bulana kadar karanlık rıhtımlarda yürüyor. Güverte altında Bailey, bir klavyenin ve saçılmış nota kâğıtlarının etrafına kıvrılmış uyuyor. Hannah yüzüne dokunuyor. Bailey mırıldanıyor, eve geldiğini söylüyor. Üst güvertede, Akdeniz ayın altında mor bir ışıltıyla parlarken Owen arkasında duruyor. Bailey'nin planlarından bahsediyor — Amalfi Sahili'nde limonlar, sonunda Los Alamos yakınlarında bir bağ evi ve atölye. Hannah ona dönüyor.