Łatwy sposób na rzucenie pornografii

Osoby nieużywające pornografii nie czują się niczego pozbawione. Nie wpadają w panikę bez Wi-Fi, nie odczuwają braku czegoś przed snem, nie doświadczają niespokojnego głodu, który użytkownicy mylą z pożądaniem seksualnym. „Przyjemność" z sesji to jedynie chwilowe złagodzenie odstawienia, które wywołała poprzednia sesja. Książka porównuje to do alarmu sąsiada, który dzwoni cały dzień — kiedy się wyłącza, czujesz cudowny spokój, ale to nie jest prawdziwy spokój. To jedynie ustanie irytacji, której byś nie doświadczył, gdyby nie alarm.

Kolejna obrazowa analogia: wyobraź sobie darmową maść, która sprawia, że opryszczka znika natychmiast, ale potajemnie powoduje, że staje się większa i wraca szybciej. Stajesz się całkowicie uzależniony od maści. Gdy odkryjesz, że to maść powoduje opryszczkę, rzucenie jej nie jest trudne — to ulga.

Każda wymówka, by dalej używać, opiera się na strachu. Strach, że nie poradzisz sobie ze stresem bez pornografii. Strach, że spotkania towarzyskie będą nie do zniesienia. Strach, że „raz uzależniony, na zawsze uzależniony.

Analogia z trampoliną oddaje to doskonale. Trampolina ma wysokość jednej stopy, ale wygląda na sześć stóp; woda ma sześć stóp głębokości, ale wygląda na jedną stopę. Skok to najstraszniejszy moment. Gdy już skoczysz, zastanawiasz się, czego się właściwie bałeś. Panika dotyczy uzależnienia, które tak naprawdę nie istnieje poza praniem mózgu.

Metoda oparta na sile woli tworzy paradoks skazany na porażkę. Mówienie sobie „nie wolno mi oglądać pornografii" przedstawia ją jako coś pożądanego, czego heroicznie sobie odmawiasz. To poczucie wyrzeczenia sprawia, że każda pominięta sesja wydaje się cenniejsza. Wynikająca z tego deprywacja wywołuje stres — a to właśnie w takich momentach użytkownicy sięgają po swoją „podporę". Książka zwraca uwagę, że osoby rzucające metodą silnej woli często z góry przepraszają partnerów: „Będę drażliwy przez kilka tygodni, wytrzymajcie ze mną" — skazując się na porażkę, zanim jeszcze zaczną.

EasyPeasy eliminuje ten problem, sprawiając, że postrzegasz pornografię jako bezwartościową, zanim przestaniesz z niej korzystać. Nie opierasz się czemuś, czego naprawdę nie chcesz. To różnica między byciem niewpuszczonym do ulubionej restauracji a przechodzeniem obok lokalu, który serwuje jedzenie budzące w tobie obrzydzenie.

Pornograficzne diety wzmacniają iluzję przyjemności. Gdy ograniczasz się do raz na cztery dni, trzy dni spędzasz na odwyku, przez co sesja czwartego dnia wydaje się niesamowicie cenna. Książka opisuje byłego marines'a, którego ręce trzęsły się, gdy nadchodził zaplanowany czas sesji, który spędzał godziny na „przeglądaniu

Książka przedstawia trzy surowe opcje:
1. Ograniczać się na zawsze — co wymaga stałej siły woli (niemożliwe)
2. Dalej eskalować, aż cię to zniszczy
3. Po prostu rzucić

Ograniczanie wzmacnia również pranie mózgu, że pornografia jest wartościowa, przekonując cię, że najcenniejszą rzeczą na świecie jest następna sesja, której sobie odmawiasz.

Jedno zerknięcie odgrywa trzy niszczycielskie role. To w ten sposób po raz pierwszy wpadłeś w uzależnienie jako nastolatek — ciekawość, eksperymentowanie, a potem równia pochyła. To w ten sposób załamuje się większość prób rzucenia, gdzieś około trzeciego lub czwartego dnia, kiedy użytkownicy zerkają „tylko żeby udowodnić sobie, że już to przeszli", smarują uśpione neuronalne zjeżdżalnie świeżą dawką dopaminy i ożywiają małego potwora. I to w ten sposób byli użytkownicy, którzy byli wolni od miesięcy, wracają do nałogu, myśląc „poradzę sobie z jednym razem".

Książka porównuje pornografię do pułapki na myszy bez sera — zawierającej jedynie truciznę. Dzięki EasyPeasy widzisz truciznę, więc nie ma czemu się opierać. Ale zerknięcie po rzuceniu ponownie wprowadza wątpliwość. A wątpliwość — nie dopamina — jest prawdziwym wrogiem. Nie istnieje coś takiego jak przypadkowe, odosobnione zerknięcie.

Zwróć uwagę na logiczną sprzeczność. Użytkownicy twierdzą, że pornografia pomaga na nudę i na problemy z koncentracją — a to dokładne przeciwieństwa. Twierdzą, że łagodzi stres i sprzyja relaksowi — to również przeciwieństwa. Żadna substancja nie jest w stanie robić jednocześnie wszystkich czterech rzeczy. Co naprawdę się dzieje: powtarzające się zalewanie mózgu dopaminą uruchamia desensytyzację — mózg redukuje liczbę receptorów, by radzić sobie z falami pobudzenia. Zwykłe przyjemności — rozmowa, ćwiczenia, posiłki — przestają być właściwie odczuwane, przez co jesteś bardziej znudzony, bardziej zestresowany i mniej zdolny do koncentracji.

Książka opisuje mężczyznę pracującego w reklamie, który mógł umówić się z atrakcyjnymi kobietami w każdej chwili, ale stracił zainteresowanie, bo pornografia była łatwiejsza — żadnych wydatków na restauracje, żadnego ryzyka odrzucenia. Samotny ojciec odmówił swojemu sześciolatkowi spania w jego łóżku po strasznym filmie, żeby móc godzinami oddawać się edgingowi. To nie są ludzie, którym pomaga narzędzie do relaksu.

Język kształtuje całe doświadczenie rzucania. Wyrażenie „rezygnowanie" sugeruje poświęcenie, jakby pornografia była czymś wartościowym, co się oddaje. Książka nalega na zmianę perspektywy: przestajesz, rzucasz lub uwalniasz się. Aby to podkreślić, rozdział zatytułowany „Zalety bycia użytkownikiem pornografii" zawiera całkowicie pustą stronę. Dosłownie nie ma żadnych zalet do wymienienia.

Największe korzyści z rzucenia nie mają charakteru fizycznego — są natury psychologicznej: powrót pewności siebie, uwolnienie od złowieszczych, mrocznych cieni nienawiści do samego siebie i koniec podwójnego życia. Osoby nieużywające cieszą się zdrowiem, energią, spokojem ducha, odwagą, szacunkiem do siebie, szczęściem i wolnością. Osoby używające tracą każdą z tych rzeczy. Gdy naprawdę dostrzeżesz, że niczego nie poświęcasz, rzucenie zmienia się z przerażającej perspektywy w powód do świętowania.

Książka zaleca konkretny rytuał zamknięcia. Przed ostatnią sesją upewnij się co do dwóch rzeczy: pewności sukcesu i uczucia ekscytacji, a nie przygnębienia. Następnie świadomie przejrzyj swoje zwykłe strony — zwróć uwagę na desperackie chwyty szokowe, amatorskie miniaturki, kompulsywne przewijanie do przodu — i zadaj sobie pytanie, gdzie tak naprawdę jest ta przyjemność. Kiedy zamkniesz przeglądarkę, nie myśl „Nigdy więcej nie mogę tego robić.

Przez następne trzy tygodnie, ilekroć pojawi się ukłucie tęsknoty, odpowiadaj: „HURA! Jestem osobą, która z tego nie korzysta!